Akcent to wyróznienie pewnej sylaby lub wyrazu w zdaniu przez wymówienie ich inaczej: mocniej, dłużej, wyżej - w róznych języakach metody akcentowania są różne.

Akcent wyrazowy w języku polskim jest:
# dynamiczny - polega na głosniejszej wymowie sylaby akcentowanej, nazywa się też przyciskiem
# stały ponieważ zazwyczaj pada na przedostatnią sylabę wyrazu, jest to akcent paroksytoniczny

Wyjątki:

- akcent pada na trzecia sylabę od końca, to a. proparoksytoniczny, np.
*** wyrazy obcego pochodzenia (ma-te-ma-ty-ka, fi-zy-ka)
*** formy czasownika 1. i  2. osoba l.mn. czasu przeszłego, np.
zro-bi-li-śmy, czy-ta-li-ście
*** formy czasownika  1 os. l.poj.    i 3. os. l.mn. w trybie przypuszczającym, np.
zro-bi-ła-bym, czy-ta-li-by
*** spójniki połączone z końcówkami osobowymi czasownika, np. że-by-śmy, a-byś-cie

- akcent pada na czwartą sylabę od końca, np. 1. lub 2. os. l. mn. trybu przypuszczającego, np. zro-bi-li-by-śmy, czy-ta-li-by-ście;

- akcent pada na piątą sylabę od końca w połączeniach czasownika w 1. lub 2. os. l. mn. trybu przypuszczającego           i zaimka zwrotnego się, np. śmia-li-by-śmy się, do-wie-dzie-li-by-ście- się

- akcent pada na pierwszą sylabę, jest to a. inicjalny, np. sie-dem-set, o-siem-set ty-siąc-kroć

- akcent pada na ostatnią sylabę, jest to a. oksytoniczny, np.
*** skrótowce literowe: PeKaO,                    PeZetU, PeCeKa
***wyrazy jednosylabowe z cząstką arcy- , eks-, wice-, np. arcymistrz, eksmąż, wicekról

Akcent zdaniowy to inaczej intonacja zdaniowa. Te same słowa, wymówione z idmienną intonacją, mogą oznaczać co innego, np. charakterystyczną intonację mają wypowiedzi ironiczne. Od intonacji zależy też tryb zdania - czy ma ono charakter pytający, rozkazujący czy oznajmujący.

Akcent logiczny to jeszcze jeden typ akcentu, który wyróżniamy w języku polskim. Oznacza, że sens zdania jest ściśle związany z tym, na które jego   elementy zostanie położony nacisk -
mocniejsze wymówienie jednego z wyrazów, np.
Ania pójdzie do domu.
Ania pójdzie do domu.
Ania pójdzie do domu.

******************************
                               ???
Kilka pytań:  

1. Wymień kryteria klasyfikacji samogłosek polskich.
2. Jaką samogłoską jest a ?
3. Czy długość samogłoski jest w języku polskim cechą dystynktywną ?
4. Wymień kryteria klasyfikacyji artykulacyjnej spółgłosek polskich.
5. Jaką spółgłoską jest f?
6.Co łączy spółgłoski m, m', n, ń, r, l, ł?

Odpowiedzi:

1. Do klasyfikacji wystarczy podać trzy kryteria: położenie podniebienia miekkiego, położenie języka ze względu na jego poziome ruchy i położenie języka ze względu na jego pionowe ruchy.
2. A jest samogłoską ustną, niską, środkową.
3. Cecha dystynkyywna to inaczej cecha odróżniająca. W języku polskim długość samogłoski nie jest cechą dystynktywną, bo wymówienie wyrazu "dom" z długim ooooooooooo oznacza to samo, co wymówienie wyrazu "dom" z krótkim "o".
4. Podziału spółgłosek dokonujemy ze względu na: położenie podniebienia miękkiego, sposób artykulacji, miejsce artykulacji, położenie środka języka, ruchy wiązadeł głosowych.
5. F jest spółgłoską: ustną, szczelinową, wargowo-zębową, twardą, bezdźwięczną.
6. Są to spółgłoski półotwarte, zwane inaczej sonornymi.